منشا پیدایش و آینده کیهان

نویسنده: شایان منصوری, منتشر شده در بخش اطلاعات عمومی,

No file selected.

در سال 1929 ستاره‌شناس امریکایی " ادوین هابل" نشان داد کهکشانها در حال دور شدن از هم هستند و کیهان در حال گسترش است. محاسبات اخیر نشان داده که گسترش کیهان از زمان" مه بانگ" که 10 تا 20 میلیارد سال پیش به وقوع پیوست، منشا گرفته است. مطالعات مربوط به منشاء پیدایش کیهان هم مستلزم مشاهدات ستاره‌شناسی و هم مستلزم اکتشاف ذرات درون اتمی است. امید می‌رود که ارتباطهای متعدد موجود بین تفسیر کیهان‌شناختی از انفجار عظیم و مفاهیم فیزیک ذره‌ای بتواند در نهایت به ارائه نظریه کاملی از فضا، زمان، ماده و کیهان منجر شود.

مطابق با " مدل استاندارد" ذرات و ضد ذرات در اثر تشعشعات بسیار سوزان مربوط به یک میلیونیم ثانیه پس از مه بانگ یعنی مبدا پیدایش زمان تشکیل شدند. با پیدایش عالم و سرد شدن آن، ذره‌ها و ضد ذره‌ها یک دیگر را خنثی کردند. اما فزونی اندک ماده بر ضد ماده، باقی ماندن پروتونها، نوترونها و الکترونها را تضمین کرد و همانگونه که تا امروز معلوم است همین بقایا، ماده اصلی کیهان را تشکیل داده است.

در حدود یک صد ثانیه بعد، نوترونها و پروتونها با نسبتی نزدیک به ئیدروژونی که امروزه می‌بینیم با هم ترکیب شده، هلیوم را به وجود آوردند. پس از صد سال، فضا حالت شفاف به خود گرفت و تشعشات رها شدند، که حتی امروزه هم پس از گذشت 13 الی 15 میلیارد سال به صورت زمینه‌ای از تشعشات ضعیف مایکروویو قابل ردیابی است. کهکشانها مدتی بعد تشکیل و از ٱن زمان به بعد روز به روز از هم دورتر شدند.

کیهاناین مسئله که آیا گسترش کیهان تا ابد ادامه خواهد داشت یا سرانجام متوقف شده، سپس در اثر یک فرو ریختن عظیم متلاشی می‌شود، به این حقیقت بستگی دارد که آیا میانگین چگالی کیهان از حداقل چگالی و یا عدد بحرانی بیشتر می‌شود یا خیر. با این که میزان ماده فروزان به آن اندازه نرسیده که موجب توقف این گسترش شود ، اما ممکن است از سوی دیگر مقدار ماده تاریک نایافته آن قدر باشد که این تعادل بحرانی را برهم زند.

کل ماده کیهان تحت تاثیر چهار نیرو قرار دارد: نیروی هسته‌ای قوی و ضعیف، نیروی الکترومغناطیسی، و نیروی جاذبه. بسیاری از فیزیکدانان معتقدند که این نیروها در انرژیهای بسیار بالا و فزاینده با هم متفق و به سه، سپس دو و سرانجام شاید فقط به یک نیروی اصلی و زیربنایی تبدیل شوند. با این که نخستین مرحله اتحاد نیروها ـ که در آن نیروی الکترومغناطیسی و نیروی ضعیف هسته‌ای یکی می‌شوند ـ در تجربه به اثبات رسیده است، اما آزمایش " نظریه‌های بزرگ واحد" که نیروی الکتریکی ضعیف و نیروی هسته‌ای قوی را متحد می‌کنند مستلزم آزاد کردن انرژی بسیار بالایی معادل با یک میلیون میلیون برابر بیشتر از توان پرقدرت ترین شتاب دهنده‌های ذرات است.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

5.0/5 امتیازهای داده شده (2 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

شایان منصوری