ویروس سازان حرفه ای

نویسنده: مرتضی مرادوند, منتشر شده در بخش اطلاعات عمومی,

No file selected.

آنها در کوچه پس کوچه های تاریک منتظرند. زندگیشان فقط در ضربه زدن و گریختن خلاصه می شود. کار آنها یک نوع جرم دیجیتال است.

این بزهکاران ویروسی، نویسندگان برنامه های کوچکی هستند که داده ها و اطلاعات را نابود می کنند و اجرای برنامه های کامپیوتری شما را مختل می سازند. آنها اغلب به اندازه ویروسهای ساخته دستشان بی پروا هستند و از جرایم خود شرمنده نمی شوند. ویروسها در واقع بدترین دشمنان کاربران کامپیوترهایند. میهمانانی ناخوانده، غیر منتظره و نابخشودنی که در تاریکی پنهان می شوند و منتظر می مانند تا ضامنی کشیده شود و سپس در یک چشم بر هم زدن همه چیز را نابود کنند آن هم فقط با چند کد مخرب.

ویروس نویسان به پاسپورت یا جواز عبور نیازی ندارند چون اصولا نام و نشانی از خود به جا نمی گذارند. آنها با نام مستعار زندگی می کنند. اگر چه دنبال کسب شهرت اند اما آنقدر دقیق هستند که کوچکترین ردپایی از خود به جا نگذارند. محقیقن ویروس شناس و کارشناسان و متخصین امنیت سیستمهای کامپیوتری در سراسر جهان وقت و تلاش بسیاری را مصروف مقابله با این مجرمین می کنند. محقیقن ویروس شناسی بر این باورند که راز بقای ویروس نویسان کمکهای مالی شرکت های تولید کننده نرم افزارهای ویروس یاب به ایشان است. اگر چه مرز واقعیت و تهمت در چنین مواردی قابل تشخیص نیست، اما به هر حال نتایج این جرایم ویروسی دردسرهای بزرگی برای دارندگان سیستمهای اطلاعاتی کامپیوتری فراهم کرده است.

دفاعیات ویروس سازان حرفه ای از خودشان نیز شنیدنی است. یکی از اعضای گروه مخفی موسوم به " میلیشیای آهنین" که در کشور سوئد به تولید ویروسهای مخرب اشتغال دارد می گوید: ما کاری به کار مردم نداریم و آزاری به انسانها نمی رسانیم بلکه هدف ما فقط اطلاعات و داده هاست. ما بمب منفجر نمی کنیم بمب می سازیم. این شما هستید که می توانید چشمهایتان را باز کنید تا بمب های ما در دستتان منفجر نشود.

اگر چه تئوری می گوید مقصر اصلی در انتشار ویروسها، ویروس شناسان هستند اما خود آنها بر این اعتقادند که باید دید چه کسانی بیشتر از همه از انتشار ویروسها بهره مادی می برند. و در پاسخ می گویند: مسلما ویروس کش سازان یعنی تولید کنندگان نرم افزار های ویروس یاب. خیلی از ویروس نویسان معتقدند که شرکت های سازنده نرم افزار های ضد ویروس مثلا یکی از شرکتهای نرم افزاری به کسانی که جدیدترین نوع ویروسها را به آنها معرفی کنند تا در به روزرسانی و کامل کردن ویروس کشهای خود از آنها استفاده کنند، پول قابل توجهی می پردازد و این یعنی سرمایه گذاری غیر مستقیم برای تولید ویروس.

به عقیده یک دانشمند ویروس شناس در دانشگاه هامبورگ تا سال 1994 حدود 4100 نوع ویروس مربوط به کاپیوترهای شخصی در دنیا وجود داشته که تولید کنندگان اصلی آن در آمریکا، هلند، ایتالیا و روسیه بوده اند.

در هر حال مثل ویروس نویس مثل آدم پولداری است که دزدی را اجیر می کند تا اثر هنری مشهوری را برای او بدزدد. اما بعد از آنکه آن را تصاحب کرد نمی تواند با آن کاری کند چون نه قابل نمایش است و نه اسباب تفاخره، پس باید آن را در گوشه ای اتاقی کوچک و تاریک نگاه دارد. این چه افتخاری است که ویروسی بسیار پیچیده بنویسیم اما نتوانیم با سربلندی آن را به دیگران عرضه کنیم.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

5.0/5 امتیازهای داده شده (1 امتیاز)

به اشتراک گذاری