مرگ یک ستاره

نویسنده: مریم اکرمی, شنبه, ۲۶ مهر ۱۳۹۳, منتشر شده در بخش اطلاعات عمومی, تعداد بازدیدها 2879,

مرگ یک ستاره

از آنجا که همه ستارگان در واقع مولدهای جوش هسته ای هستند سرانجام روزی سوختشان را به پایان می رسانند.

وقتی این کوره های هسته ای ساز و کار سوخت خود را تغییر می دهند ستارگان انبساط می یابند، چروک می شوند و سرانجام مانند یویوی آسمانی به نوسان در می آیند.انبوهی از گازهای درخشان پوسته ستاره به صورتهای خیال انگیزی در فضا رها می شوند. نام این گازهای منتشر شده در فضا " سحابیهای سیاره نما" است. وقتی سوخت هسته ای ستاره پایان یافت، نیروی گرانش سریعا ستاره را در خود فرو می برد و ستاره به خاکستر بسیار داغ در حدود ابعاد زمین تبدیل و کوتوله سفید خوانده می شود.

ستاره های بسیار پر جرم با یک انفجار به حیات خود پایان می دهند. هنگامی که هسته ستاره منفجر شد پوسته های بیرونی آن به بیرون پرتاب می شوند. ستاره محتضر تنها در خلال چند ساعت انرژی را منتشر می کند که خورشید ما در مدت پنج سال منتشر کرده است. در این حال ستاره چندین میلیون بار درخشانتر می شود. این پدیده را ابرنواختر می نامند.

در خلال این عمل هسته ابر نواختر چنان در خود فشرده می شود که ابعاد آن از ابعاد شهر بزرگی چون تهران تجاوز نمی کند. این هسته بسیار چگال را ستاره نوترونی می خوانند. علت این نامگذاری آن است که در ستاره نوترونی، پروتونها و الکترونها تحت فشار ستاره در یکدیگر ادغام شده و به نوترون  تبدیل می شوند. برخی از ستاره های نوترونی تپ اختر نام دارند زیرا مانند یک چراغ خطر چشمک زن نورافشانی می کنند. تپ اخترها در همان حال که صدها و یا هزاران بار در ثانیه به گرد خود می چرخند دو دسته پرتو بسیار پرقدرت را به بیرون می تابانند.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

5.0/5 امتیازهای داده شده (1 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

مریم اکرمی

دیدگاه‌ها (0)

دیدگاه خود را با نویسنده این مطلب در میان بگذارید:




انصراف ارسال دیدگاه ...

علم و فناوری

پزشکی و سلامت

اطلاعات عمومی