• تیپ شخصیتی نوع A

    Author

    تیپ شخصیتی A به گونه‌ای از شخصیت افراد اشاره می‌کند که کمال‌گرایی، درجه بالایی از اضطراب، کم‌طاقتی و عدم ابراز مناسب خشم و ناامیدی از مشخصه‌های آنهاست. ریشه رفتارهای شخصیت‌های تیپ A به اعتماد به نفس پایین آنها برمی‌گردد که شخص را به کار و تلاش فراوان و رقابت با دیگران می‌کشاند. اصطلاح "تیپ شخصیتی A" را اولین بار دو قلب‌شناس به نام‌های دکتر مه‌یر فریدمن و دکتر ری روزنمن در دهه 1950 ابداع کردند. آنها نتیجه‌گیری کردند که افراد با تیپ شخصیتی A با احتمال بیشتری دچار حمله قلبی می‌شوند. این اصطلاح به سرعت رایج شد و بعد از انتشار کتابی در سال 1974 با عنوان "رفتار نوع A و قلب شما" توسط این دو پزشک رواج بیشتری پیدا کرد.

  • ابرنواختر چیست؟

    Author

    یک ابرنواختر می‌تواند به قدری پر نور باشد که یک کهکشان را تحت تاثیر روشنایی خود قرار دهد. انرژی‌ای که یک ابرنواختر در فضای کهکشان از خود ساطع می‌کند می‌تواند چندین برابر انرژی‌ای باشد که خورشید در تمام طول عمر خود ساطع می‌کند. ابرنواختر می‌تواند یک منبع غنی از عناصر سنگینی همچون طلا و اورانیم باشد.

  • No file selected.

    تمرین برای چشم‌ها

    Author

    هنگامی که می‌خواهیم به چیزی که در پایین قرار دارد نگاه کنیم، نگاهمان را به طرف پایین می‌اندازیم. برای این کار بدن یا سر را پایین نمی‌اندازیم.

دست ها

نویسنده: مریم اکرمی, منتشر شده در بخش اطلاعات عمومی,

No file selected.

یکی از حالت های بسیار اشتباه این است که دست ها را پشت کمر نگه می داریم. امتحان کن و به تنفس خود توجه کن آنوقت احساس خواهی کرد که نفست یعنی مایه ی حیات تو نمی تواند جریان یابد.

در این هنگام موقعی که دست ها را پشت کمر می گذاری سینه منقبض می شود در صورتی که باید هنگام تنفس باز شده و سپس فرو نشیند. پشت کمر بودن دست ها به اجبار به این می انجامد که بالا تنه و سر به جلو تمایل پیدا می کند یا آن که بالا تنه به جلو کشیده می شود و سر به عقب که باعث به وجود آمدن چند اشتباه دیگر می گردد. جنبه ی روحی این حالت چنین است که اگر حادثه ای رخ بدهد اول باید دست های خود را جلو ببری آنگاه از خود دفاع کنی پس تو دیر عکس العمل نشان خواهی داد.

بهترین و آزادترین حالت نگه داشتن دست این است که بازوها به طور آزادانه به طرف پایین آویزان باشد، ساعد دست تقریبا افقی قرار گیرد و کف دست در ناحیه ی شکم به هم نزدیکی شود. در این حالت دستگاه تنفس یعنی مهم ترین ارگان می تواند راحت به کار خود بپردازد.

در این صورت می توانیم از دست هایمان برای اشاره در هنگام صحبت استفاده نماییم. این کاری است که خود به آن عادت داریم. حالت ما نباید خشک باشد بلکه باید بتوانیم بدن خود را شل بگیریم. فقط هنگام راه رفتن است که اجازه می دهیم بازوهایمان کاملا آویزان باشند.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

5.0/5 امتیازهای داده شده (1 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

مریم اکرمی