• تفکر واگرا

    Author

    تفکر واگرا روشی‌ است برای کشف جنبه‌های مختلف یک مفهوم. با شروع از یک ایده‌ی اولیه، متفکر واگرا به ذهن‌اش اجازه می‌دهد که در جهت‌های مختلفی جستجو کند و ایده‌ها و نکات بسیاری درباره‌ی همان مطلب اولیه گردآوری کند. تفکر واگرا را می‌توان به عنوان یک روش طوفان ذهنی خلاق، در موضوعات متنوع و جاهای مختلفی از دپارتمان تحقیق و توسعه‌ی یک شرکت بزرگ گرفته تا یک کلاس درس معمولی، به کار گرفت.

  • No file selected.

    عواقب نشستن روی صندلی‌های نامناسب منجمله صندلی‌های راحتی (بخش اول)

    Author

    وسایل نامناسب زندگی به سلامتی روح و جسم انسان لطمه وارد می‌کند. چنین وسایلی نیروی عمده‌ی ما را می‌گیرند بدون این که بازدهی مناسب داشته باشد و موجب می‌شود که فقط نیروی اندکی جهت انجام کارهای مفید باقی بماند. از همه بدتر صندلی‌ها و مبل‌های راحتی هستند چون در کارخانه با طول ، عرض و ارتفاع معینی ساخته می‌شوند. این صندلی و مبل‌ها برای افراد کوتاه قد، بلند بوده و برای افراد بلند قد، کوتاه می‌باشند.

  • No file selected.

    موتور جت

    Author

    امروزه اکثر مردم تصور می کنند حرکت هواپیما با موتور جت یک موضوع تازه علمی است در حالی که چنین نیست و این اصل دارای سابقه زیادی دارد.

دست ها

نویسنده: مریم اکرمی, منتشر شده در بخش اطلاعات عمومی,

No file selected.

یکی از حالت های بسیار اشتباه این است که دست ها را پشت کمر نگه می داریم. امتحان کن و به تنفس خود توجه کن آنوقت احساس خواهی کرد که نفست یعنی مایه ی حیات تو نمی تواند جریان یابد.

در این هنگام موقعی که دست ها را پشت کمر می گذاری سینه منقبض می شود در صورتی که باید هنگام تنفس باز شده و سپس فرو نشیند. پشت کمر بودن دست ها به اجبار به این می انجامد که بالا تنه و سر به جلو تمایل پیدا می کند یا آن که بالا تنه به جلو کشیده می شود و سر به عقب که باعث به وجود آمدن چند اشتباه دیگر می گردد. جنبه ی روحی این حالت چنین است که اگر حادثه ای رخ بدهد اول باید دست های خود را جلو ببری آنگاه از خود دفاع کنی پس تو دیر عکس العمل نشان خواهی داد.

بهترین و آزادترین حالت نگه داشتن دست این است که بازوها به طور آزادانه به طرف پایین آویزان باشد، ساعد دست تقریبا افقی قرار گیرد و کف دست در ناحیه ی شکم به هم نزدیکی شود. در این حالت دستگاه تنفس یعنی مهم ترین ارگان می تواند راحت به کار خود بپردازد.

در این صورت می توانیم از دست هایمان برای اشاره در هنگام صحبت استفاده نماییم. این کاری است که خود به آن عادت داریم. حالت ما نباید خشک باشد بلکه باید بتوانیم بدن خود را شل بگیریم. فقط هنگام راه رفتن است که اجازه می دهیم بازوهایمان کاملا آویزان باشند.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

5.0/5 امتیازهای داده شده (1 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

مریم اکرمی