• No file selected.

    روزی که امیرکبیر به شدت گریست

    Author

    روزی به امیرکبیر اطلاع دادند که در شهر تهران چند بیمار مبتلا به آبله پیدا شده اند که معالجات در مورد آنها موثر واقع نشده و مرده‌اند. امیر از شنیدن این خبر بشدت نگران شد و فورا امر کرد در تمام شهر تهران و ولایات نزدیک برنامه آبله کوبی اجرا شود تا بیماری گسترش نیابد و مردم نجات پیدا کنند.

  • No file selected.

    ترفندهای رایج در مذاکرات (بخش سوم)

    Author

    به عنوان یکی از اقدامات موثر در کنترل و راهبری مذاکره، سعی کنید همان ابتدای کار یک بسته پیشنهادی از طرف مقابل دریافت کنید. مطلع شدن از تمام خواسته‌های طرف مقابل آن هم در ابتدای مذاکره، موقعیت بسیار خوبی است که می‌تواند فرد مذاکره کننده را طول گفتگو، مسلط بر جریان مذاکره کند.

  • No file selected.

    شکستن آیین "بست"

    Author

    بست نشستن در ایران سابقه ای طولانی دارد. برخی امامزاده‌ها، خانه مجتهدان بزرگ، مسجد شاه تهران و اصطبل شاهی بر طبق یک رسم دیرین از تعرض ماموران حکومت مصون بود. این مراکز ابتدا پناهگاهی برای مظلومان بود. مردمان بی یاور که دستشان به جایی بند نبود برای احقاق حق و یا از بیم تعرض، شکنجه و ظلم حکومت به یکی از این مراکز می‌رفتند و باصطلاح در آنجا بست می‌نشستند.

فرمان تاریخی امیرکبیر" هیچکس نباید شکنجه شود"

نویسنده: شایان منصوری, منتشر شده در بخش اطلاعات عمومی,

No file selected.

شکنجه  تا آنجا که تاریخ نشان می‌دهد جزء جدانشدنی حکومتهای استبدادی است. ماموران حاکم مستبد معمولا فردی را که به عنوان مجرم بازداشت می‌کنند مورد شکنجه قرار می‌دهند تا از او اقرار بگیرند.

اعمال آزار و شکنجه‌های روحی و بدنی  نفرت انگیزترین اعمال حاکمان مستبد است و اغلب اوقات موجب می‌شود که اشخاص بیگناه که به اشتباه دستگیر شده‌اند برای رهایی از درد و عذاب شکنجه به گناهانی اعتراف کنند که هرگز آن را در زندگی انجام نداده‌اند. حاکمان زورگو و قدرت پرست شکنجه را وسیله‌ای برای ادامه حکومت ظالمانه خویش می‌دانند اما حاکمان عدالتخواه مانند امیرکبیر از شکنجه کردن انسانها نفرت دارند. در منشور دولت  که در ربیع الثانی 1266 به نام هر یک از حکام صادر گشت شکنجه کردن متهمان و همچنین جزای بی تناسب گناهکاران بسختی ممنوع شد و امر گردید هیچکس را به "هیچ  بهانه‌ای" به شکنجه نگیرند و مقرر شد "پس از آنکه تقصیر متهمان ثابت و محقق" گردید به کیفری که در خور جرم باشد محکوم شوند. این فرمان تاریخی چنین بود:

" قدغن می‌فرماییم که به هیچ بهانه متهمین را به شکنجه نگذارند. پس از آنکه تقصیر متهمین ثابت و محقق گردید به اندازه تقصیرشان گرفتار همان سزای شرعی و عرفی گردند. حکام ولایات مزبور به هیچوجه کسی را به شکنجه اذیت نرسانند و مراقب باشند که اگر احدی مرتکب چنین عملی گردد مورد مواخذه و سیاست خواهد شد".

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

4.2/5 امتیازهای داده شده (6 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

شایان منصوری