• No file selected.

    آنتی اکسیدان

    Author

    اخیرا شواهدی پیدا شده است که نشان می دهد بعضی از ویتامین ها و ماده معدنی سلنیوم ممکن است به عنوان دفاعهایی در مقابل بعضی  بیماریها عمل نمایند.

  • No file selected.

    منشا پیدایش و آینده کیهان

    Author

    در سال 1929 ستاره‌شناس امریکایی " ادوین هابل" نشان داد کهکشانها در حال دور شدن از هم هستند و کیهان در حال گسترش است. محاسبات اخیر نشان داده که گسترش کیهان از زمان" مه بانگ" که 10 تا 20 میلیارد سال پیش به وقوع پیوست، منشا گرفته است. مطالعات مربوط به منشاء پیدایش کیهان هم مستلزم مشاهدات ستاره‌شناسی و هم مستلزم اکتشاف ذرات درون اتمی است. امید می‌رود که ارتباطهای متعدد موجود بین تفسیر کیهان‌شناختی از انفجار عظیم و مفاهیم فیزیک ذره‌ای بتواند در نهایت به ارائه نظریه کاملی از فضا، زمان، ماده و کیهان منجر شود.

  • درباره کوکاکولا

    Author

    کولاکولا را دکتر داروسازی به نام جان پمبرتون در سال ۱۸۸۶ ابداع کرد. پمبرتون می‌خواست با استفاده از برگ‌های کوکا، دارویی برای رفع خستگی و درد بسازد. برگ‌های کوکا حاوی ماده‌ی کوکائین هستند. البته امروزه کوکاکولا بدون کوکائین تهیه می‌شود. جالب است بدانید که شرکت کوکاکولا سالانه حدود صد تن برگ کوکا از کشور پرو وارد می‌کند.

     

ابرنواختر چیست؟

نویسنده: میلاد صبوری, منتشر شده در بخش علم و فناوری, اطلاعات عمومی,

ابرنواختر چیست؟

یک ابرنواختر می‌تواند به قدری پر نور باشد که یک کهکشان را تحت تاثیر روشنایی خود قرار دهد. انرژی‌ای که یک ابرنواختر در فضای کهکشان از خود ساطع می‌کند می‌تواند چندین برابر انرژی‌ای باشد که خورشید در تمام طول عمر خود ساطع می‌کند. ابرنواختر می‌تواند یک منبع غنی از عناصر سنگینی همچون طلا و اورانیم باشد.

به یک ستاره در حال فرو ریزش ابرنواختر یا سوپرنوا (Suppernova) گفته می‌شود. یک ستاره می‌تواند در دو حالت تبدیل به ابرنواختر شود که بر همین اساس ابرنواخترها به دو نوع تقسیم می‌شوند:

ابر نواخترهای نوع یک: این نوع از ابرنواخترها از ستاره‌های دو تایی ایجاد می‌شوند. ستاره دوتایی در واقع از دو ستاره نزدیک به هم تشکیل شده است که به دور مرکز ثقلشان گردش می‌کنند. در این نوع از ستاره‌های دوتایی، ستاره‌ای که چگال تر است به تدریج مواد ستاره دیگر را به سمت خود جذب می‌کند. این امر باعث می‌شود تا در گذر زمان جرم ستاره اول مرتب رو به افزایش بگذارد. زمانی که جرم این ستاره از یک حد مشخصی که در اصطلاح به آن حد چاندراسکار گفته می‌شود فراتر برود، منجر به انفجار ستاره و ایجاد پدیده ابرنواختر می‌شود.

ابرنواخترهای نوع دو: ابرنواخترهای نوع دو در اثر مرگ یک ستاره و منفجر شدن آن به وجود می‌آیند. برای اینکه انفجار چنین ستاره‌ای منجر به ایجاد ابرنواختر شود باید جرم ستاره چندین بار بیشتر از جرم خورشید باشد. ابرنواختربه طور کلی جرم یک ستاره در چگونگی به پایان رسیدن عمر یک ستاره موثر است. به عنوان مثال ستاره خورشید در منظومه شمسی آنقدر چگال نیست که بتواند در اثر انفجارش باعث ایجاد پدیده ابرنواختر شود.

در یک انفجار ابرنواختری فشار روی هسته ستاره به قدری زیاد می‌شود که باعث ترکیب الکترون‌ها و پروتون‌ها و تبدیل شدن آنها به نوترون می‌شود. چیزی که بعد از پدیده ابرنواختر که ناشی از انفجار ستاره اولیه بوده است باقی می‌ماند یک جرم آسمانی بسیار چگال به نام ستاره نوترونی است.

به طور میانگین در یک کهکشان در اندازه‌های کهکشان راه شیری، به ازای هر پنجاه سال امکان ایجاد یک ابرنواختر وجود دارد. از این عبارت می‌توان این طور نتیجه گرفت که در جهان هستی تقریبا به ازای هر ثانیه یک ستاره در حال منفجر شدن و فرو ریختن است.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

3.2/5 امتیازهای داده شده (22 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

میلاد صبوری

پزشکی و سلامت