• شنا

    Author

    شنا، مهارت یا ورزش شناور ماندن و حرکت درون آب است. شنا کردن به معنی حرکت انسان، حیوانات بدون هر گونه کمک خارجی درون آب می‌باشد. آموختن شنا، علاوه بر تقویت جسم، در مواقع اضطراری و افتادن ناگهانی درون آب، زندگی انسان را نجات خواهد داد.

  • No file selected.

    دستهای خود را شل کنید.

    Author

    حتی از همان زمانی که قادر می‌شویم روی دو پای خود بایستیم دستهای ما ابزارهایی مهم برای شکل گرفتن حرکتهایمان و کشف دنیای پیرامون است. با کمک این ابزار قادر هستیم صدها حرکت دشوار و ظریف از قبیل گرفتن، پرتاب کردن، نقاشی و نوشتن را انجام دهیم.

ابرنواختر چیست؟

نویسنده: میلاد صبوری, منتشر شده در بخش علم و فناوری, اطلاعات عمومی,

ابرنواختر چیست؟

یک ابرنواختر می‌تواند به قدری پر نور باشد که یک کهکشان را تحت تاثیر روشنایی خود قرار دهد. انرژی‌ای که یک ابرنواختر در فضای کهکشان از خود ساطع می‌کند می‌تواند چندین برابر انرژی‌ای باشد که خورشید در تمام طول عمر خود ساطع می‌کند. ابرنواختر می‌تواند یک منبع غنی از عناصر سنگینی همچون طلا و اورانیم باشد.

به یک ستاره در حال فرو ریزش ابرنواختر یا سوپرنوا (Suppernova) گفته می‌شود. یک ستاره می‌تواند در دو حالت تبدیل به ابرنواختر شود که بر همین اساس ابرنواخترها به دو نوع تقسیم می‌شوند:

ابر نواخترهای نوع یک: این نوع از ابرنواخترها از ستاره‌های دو تایی ایجاد می‌شوند. ستاره دوتایی در واقع از دو ستاره نزدیک به هم تشکیل شده است که به دور مرکز ثقلشان گردش می‌کنند. در این نوع از ستاره‌های دوتایی، ستاره‌ای که چگال تر است به تدریج مواد ستاره دیگر را به سمت خود جذب می‌کند. این امر باعث می‌شود تا در گذر زمان جرم ستاره اول مرتب رو به افزایش بگذارد. زمانی که جرم این ستاره از یک حد مشخصی که در اصطلاح به آن حد چاندراسکار گفته می‌شود فراتر برود، منجر به انفجار ستاره و ایجاد پدیده ابرنواختر می‌شود.

ابرنواخترهای نوع دو: ابرنواخترهای نوع دو در اثر مرگ یک ستاره و منفجر شدن آن به وجود می‌آیند. برای اینکه انفجار چنین ستاره‌ای منجر به ایجاد ابرنواختر شود باید جرم ستاره چندین بار بیشتر از جرم خورشید باشد. ابرنواختربه طور کلی جرم یک ستاره در چگونگی به پایان رسیدن عمر یک ستاره موثر است. به عنوان مثال ستاره خورشید در منظومه شمسی آنقدر چگال نیست که بتواند در اثر انفجارش باعث ایجاد پدیده ابرنواختر شود.

در یک انفجار ابرنواختری فشار روی هسته ستاره به قدری زیاد می‌شود که باعث ترکیب الکترون‌ها و پروتون‌ها و تبدیل شدن آنها به نوترون می‌شود. چیزی که بعد از پدیده ابرنواختر که ناشی از انفجار ستاره اولیه بوده است باقی می‌ماند یک جرم آسمانی بسیار چگال به نام ستاره نوترونی است.

به طور میانگین در یک کهکشان در اندازه‌های کهکشان راه شیری، به ازای هر پنجاه سال امکان ایجاد یک ابرنواختر وجود دارد. از این عبارت می‌توان این طور نتیجه گرفت که در جهان هستی تقریبا به ازای هر ثانیه یک ستاره در حال منفجر شدن و فرو ریختن است.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

3.2/5 امتیازهای داده شده (23 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

میلاد صبوری

اطلاعات عمومی