استفاده از فن بیهوشی

نویسنده: مرتضی مرادوند, يكشنبه, ۲۸ بهمن -۲, منتشر شده در بخش پزشکی و سلامت, تعداد بازدیدها 4642,

استفاده از فن بیهوشی

با این که عملهای جراحی از دوران باستان انجام شده است اما همیشه دو محدویت عمده سد راه مهارت جراحان بوده است. نخستین محدودیت مربوط به میزان و طول مدت دردی بود که بیمار می توانست تحمل کند. دومین مسئله میزای بالای مرگ و میر ناشی از عفونتهای پس از عملهای جراحی بود. نخستین مانع با معرفی ماده بیهوشی "اتر" در دهه 1840 برطرف شد و بر دومین مشکل نیز با ساختن سولفونامیدها و بعدها پنیسیلین و سایر آنتی بیوتیکها در اواسط دهه 1930 غلبه شد.

به طور کلی در زمینه بیهوشی همه اتفاق نظر دارند که معرفی بیهوشی داخل وریدی، بزرگترین واقعه از زمان اجرای بیهوشی استنشاقی (نزدیک به یک قرن پیش از آن) بوده است. بیهوشی داخل وردیدی گذشته از تاثیرگذاری فوری در هشیاری بیمار، در مورد جراحیهای سر و گردن نیز فواید بارزی دارد.این فن مانند بسیاری فنون دیگر، یک شبه به کمال نرسید، بلکه نتیجه و برآیند آزمایشهایی بود که سالها به درازا کشید. زمانی که باربیتال (ورونال) در سال 1902 معرفی شد امکان مصرف داخل وریدی آن مورد تحقیق و بررسی قرار گرفت. اما از آن تاریخ سب سال طول کشید تا " هلموت ویزه" در آلمان داروی رضایت بخشی اویپان را بیاید و دو سال بعد داروی پنتوتال عرضه شد. تا پایان دهه 1930 میلیونها بیمار تحت عملهای موفقیت آمیز جراحی با داروی بیهوشی اویپان قرار گرفتند. بی خطر بودن این دارو ثابت شد اما فقط برای عملهای کوتاه مدت مناسب بود. بعدها این دارو برای انجام بیهوشیهای بلند مدت در عملهای جراحی بزرگ نیز استفاده روز افزونی به عمل آمد. در مقاله بعدی به ادامه این مبحث خواهیم پرداخت.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

5.0/5 امتیازهای داده شده (3 امتیاز)

به اشتراک گذاری

دیدگاه‌ها (0)

دیدگاه خود را با نویسنده این مطلب در میان بگذارید:




انصراف ارسال دیدگاه ...

کسب و کار

پزشکی و سلامت

اطلاعات عمومی