• استراتژی های قیمت گذاری (بخش سوم)

    Author

    در بخشهای قبلی مقاله، چهار استراتژی زیر را برای قیمت‌گذاری معرفی کردیم:

    ۱)    قیمت‌گذاری اضافه بر بهای تمام‌شده: قیمت کالا برابر است با هزینه‌ی تمام‌شده‌ی کالا به علاوه‌ی درصد مشخصی از سود.
    ۲)    قیمت‌گذاری روان‌شناختی: این استراتژی به همراه استراتژی‌های دیگر استفاده می‌شود و در نتیجه استراتژی مستقلی نیست. در این روش قیمت برابر عددی تعیین می‌شود که برای ذهن ما که تمایل به ساده‌سازی دارد، مقداری کم‌تر از مقدار واقعی "به نظر آید".
    ۳)    قیمت‌گذاری خط تولید: قیمت‌گذاری برای خدمات یا کالاهای دنباله‌دار متوالی.
    ۴)    قیمت‌گذاری محصول اختیاری: قیمت‌گذاری برای خدمات یا کالاهایی که روی محصول اصلی وجود ندارد و در صورت تمایل مشتری به او ارائه می‌شود.

  • استراتژی های قیمت گذاری (بخش دوم)

    Author

    همان‌گونه که در بخش اول مقاله عنوان شد، چهار روش اصلی قیمت‌گذاری با محور قرار دادن قیمت کالا و مزیت رقابتی یا کیفیت آن وجود دارد. این روش‌ها عبارت‌اند از:

    ۱)    قیمت‌گذاری برتر: قیمت‌گذاری بالا برای کالاهای با مزیت رقابتی بالا به‌خصوص کالاهای لوکس
    ۲)    قیمت‌گذاری نفوذی: قیمت‌گذاری پایین (در ابتدای فعالیت در بازار) برای کالاهای با کیفیت خوب، جهت به دست‌آوردن سهم قابل توجهی از بازار.
    ۳)    قیمت‌گذاری مقتصدانه: قیمت‌گذاری پایین برای کالاهای کم‌کیفیت، نظیر کالاهای چینی
    ۴)    قیمت‌گذاری سرشیرگیری: قیمت‌گذاری بالا برای کالاهایی که مزیت رقابتی بالایی دارند، اما این مزیت به‌زودی توسط رقبای تازه‌وارد به بازار، از بین خواهد رفت.

  • استراتژی‌های قیمت‌گذاری (بخش اول)

    Author

    اصولاً مدیر بنگاه‌ یا هر شخص حقیقی یا حقوقی که قصد دارد کالاها یا خدمات‌اش را در بازار عرضه کند، در پی افزایش سود است. استفاده به‌جا از سیاست قیمت‌گذاری مناسب یکی از روش‌های بیشینه‌ کردن سود می‌باشد. برای قیمت‌گذاری کالا یا خدمات روش‌های مختلفی وجود دارد. در این مقاله بعضی از مهم‌ترین آن‌ها را معرفی می‌‌کنیم.

کنفرانس برتون وودز

نویسنده: وهاب مختاری, منتشر شده در بخش کسب و کار,

No file selected.

کنفرانس "برتون وودز" همایشی بود که در شهر برتون وودز Bretton Woods واقع در ایالت نیوهمپشر New Hampshire واقع در شمال شرقی کشور ایالات متحده در سال ۱۹۴۴ برگزار شد. این رویداد به منظور سامان‌دهی به اوضاع مالی و پولی بعد از جنگ جهانی دوم با حضور متفقین شکل گرفت.

کنفرانس برتون وودز در هتل ماونت واشینگتن برگزار شد و به مدت سه هفته از ۱ تا ۲۲ ژوییه به طول انجامید. در انتها، موافقت‌نامه‌هایی توسط ۴۴ کشور حاضر امضا شد. کنفرانس برتون وودز بسیاری از ابزارهای تجارت بین‌الملل نوین را بنا نهاد، از جمله صندوق بین‌المللی پول (IMF) ، توافق‌نامه عمومی تعرفه و تجارت (GATT) که بعدا به سازمان تجارت جهانی (WTO) تبدیل شد و بانک بین‌المللی بازسازی و توسعه (IBRD). تاسیس این نهادهای بین‌المللی در سال‌های بعد منجر به شکل‌گیری بانک جهانی شد.

کنفرانس برتون وودز

 

یکی از دستاوردهای اصلی کنفرانس برتون وودز برقراری ارزش ثابت برای طلا و به‌کارگیری مقررات سفت و سخت در مورد پول کشورها بود. به دنبال رکود بزرگ اقتصادی دهه ۱۹۳۰ (معروف به رکود بزرگ The Great Depression) و جنگ و جهانی دوم، ملت‌ها به این باور مشترک رسیده بودند که کاهش بی حد و حصر ارزش پول ملی به منظور افزایش قدرت رقابتی در امر صادرات و بازارهای جهانی می‌تواند منجر به وضعیت خطرناک فراگیری در اقتصاد بین‌الملل شود. با اعمال محدودیت بر ارزش پول، کنفرانس برتون وودز تضمین می‌کرد که کشورها نتوانند ارزش پول ملی خود را بی حساب و کتاب کاهش دهند. این نظام تا دهه ۱۹۷۰ پا بر جا ماند تا اینکه ایالات متحده بر اثر مواجهه با معضل عرضه بیش از اندازه دلار از ادامه این نظام پولی سر باز زد.

کنفرانس برتون وودز

اساسا از کنفرانس برتون وودز به عنوان پایانی بر اقتصاد ناسیونالیستی یاد می‌شود. رکود بزرگ بر همگان روشن ساخت که اقتصاد جهانی به طرز پیچیده‌ای در هم تنیده است و آنچه یک کشور را تحت تاثیر قرار دهد می‌تواند به سرعت کل جهان را متاثر سازد. در نتیجه، کشورهای حاضر در کنفرانس برتون وودز به منظور دفع هر گونه خطر احتمالی فاجعه اقتصادی جهانی، بر اعمال مقررات سخت‌گیرانه توافق حاصل کردند. همچنین بر سر افزایش مسوولیت‌پذیری در اقتصاد جهانی و کاهش موانع تجاری و تسهیل جریان آزاد سرمایه بین کشورها موافقت‌نامه‌هایی امضا شد. در این کنفرانس بر مسئله مسوولیت‌پذیری مالی و پولی کشورها تاکید فراوان شد تا جایی که فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، این گردهمایی را با این عبارت آغاز کرد که: "سلامت اقتصادی هر کشوری برای تمامی کشورهای همسایه، دور یا نزدیک، اهمیت ویژه‌ای دارد."کنفرانس برتون وودز

دو نهاد مهم در کنفرانس برتون وودز پیشنهاد شدند ولی در نهایت تاسیس‌ آن دو مورد توافق قرار نگرفت. یکی سازمان تجارت بین‌الملل (ITO) به منظور استقرار قوانینی برای میانجی‌گری در فرآیند تجارت بین‌الملل بود. هر چند ITO در کنفرانس برتون وودز تشکیل نشد اما در سال ۱۹۹۵ در اجلاس GATT در اوروگوئه توافق نهایی بر سر تاسیس یک نهاد بین‌المللی در امور بازرگانی حاصل شد و به این ترتیب WTO متولد شد. سازمان دیگر اتحادیه تهاتر بی‌المللی (ICU) بودکه عملکرد آن شبیه به یک بانک بین‌المللی با مقررات سفت و سخت تعریف شده بود. تاسیس اتحادیه ICU توسط اقتصاددان برجسته انگلیسی یعنی جان مینارد کینز پیشنهاد شده بود که از طرف امریکایی‌ها با مخالفت شدیدی روبرو شد و درنهایت با صندوق بین‌المللی پول (IMF) جایگزین شد که قدرت زیادی را به ایالات متحده و اعتبار بالقوه فراوانی را به کشورهای توسعه‌یافته هدیه می‌کرد. صندوق بین‌المللی پول به دلار امریکا برتری خاصی می‌داد تا این کشور احیانا به خاطر بدهی‌های بین‌المللی به بن‌بست اقتصادی کشیده نشود.کنفرانس برتون وودز

 

ایالات متحده که بعد از جنگ جهانی دوم با اجرای طرح مارشال (طرح کمک‌رسانی جهت بازسازی اروپای ویران‌شده در جنگ) نسبت به اروپایی‌ها دست بالا را داشت، قاعدتا از بهره‌برداری از کنفرانس برتون وودز به منظور تبدیل شدن به یک ابرقدرت جهانی دریغ نمی‌کرد.

به این مطلب چه امتیازی می‌دهید؟

3.4/5 امتیازهای داده شده (23 امتیاز)

به اشتراک گذاری

در مورد نویسنده

وهاب مختاری

اطلاعات عمومی